۱۴۰۱-۰۱-۰۶

زمستان را بسر بر تا بهار آید: شعری از ناصر - وین

زمستان را بسر بر تا بهار آید

از این سرمای دردآلود بی درمان گذر کن

تا نشاط آید

در این دورانِ ناکامی

که خون آلود شد فریاد آزادی

در این هنگامِ پر درد و غم و اندوه

که چنگال جهالت با ستیزو قهر و نادانی

 ربود آن نغمه های خوش نوای شوق انسانی

 

در این ایامِ تلخ و تیره و سنگین

که گل پژمرده, دل غمگین  

 سرودی آشنا در سینه ها محبوس

مسیر راه ها از هر طرف مسدود

تو را جویم, 

تو را جویم که برخیزی

              جهانی نو برانگیزی

عدالت را بپا داری

  شرافت را ز دنیای پلیدی ها و زشتی ها

رها سازی

در دروازه های شهرمان مهر و محبت را بی آویزی

 

تو را جویم که غمخوار دلم باشی

 غبار نا امیدی را ز چشمانم بزدایی,

بهاران را درون زندگانی ام بپا داری

نشاط و شور و شادی را برا یم ارمغان آری

 

درون خانه ام  شمشیر جهل نابکاران

میزند هر روزه زخمی تازه بر جانِ هزاران

می رباید گل ز گلزار دیارم.

می ستاند عشق و شادی را ز راهم

می فرستد کودکان را در خیابان ها

می نهد پا بی مها با در حریم پاک انسانها

 

طلوع روشنایی گرچه درراه است کمرنگ است،

نمی تابد

 خروش بی پناهان گرچه پا برجاست، آرام است،

نمی راند

 

بیا بر پا کنیم آن اخگر سوزان

بر اندازیم دروغ  و خدعهِ نیرنگ نا مردان

دریغا دست من دور است از دستت    

        به تنهایی, توانم رخت بر بسته است

 

بیا روشن کنیم شمع وفا داری           

بسان روزگاران حماسی,

جانفشانی

ببندیم حلقه یاران چو آن بار              

ببار آریم  پیمانی دگر بار

قدم در راه بگذاریم

                                                                             

برای دانه های کوچک فردا

 

ناصر- وین


23.03.2022

 


یک نظر بنویسید

 

نظرات شما

بدون نظر