۱۳۹۹-۰۶-۲۶

داوود احمدلو: سخنی چند با هموطنان

در نخستین دهه انقلاب اسلامی، هنوز مخالفین رژیم بر اثر شوک از کشتارها واعدام‌های پی در پی، توسط رژیم در داخل ایران، در بلاتکلیفی بودند و راهکاری مناسب برای مبارزه با رژیم در دستور کار نداشتند، ولی از دهه دوم به بعد، بهناگاه ده ها حزب مخالف از چپ و راست از مخالفین در خارج از ایران ایجاد شد،که همگی با صداقت تمام فقط یک هدف داشتند و آنهم سرنگونی رژیم بود، ولی باگذشت زمان، کم کم، این مبارزه جایش را به احساس خود رأیی داد و هر کدام خودرا به دیگری برتر دانسته و این بیماری “خود محور بینی ” گریبانگیر همه شد، تاجاییکه هر حزبی متشکل از ۵ نفر  تا یکصد نفر، خود را آلترناتیو بلامنازع درمقابل رژیم میدانست، غافل از اینکه هرگز خود را به زیر سوأل نبرده و از خودنپرسیده اند که چگونه و با چه نیرویی میخواهند رژیم را سرنگون نمایند؟ مسأله دیگری که همیشه نگارنده این سطور رامتعجب نموده، اینکه مخالفین خارج از ایرانکه خود را آلترناتیو میپنداشتند و یا شاید هنوز هم می پندارند، هرگز از خودپرسیده اند که آیا مگر در بین مخالفینی که در درون بودند و مبارزه می‌کردند وهمچنان تحت فشار ممتد حاکمان اسلامی بوده اند،  کسانی از طیف این مبارزین  نبوده اند که بتوانند برای اتحاد و همکاری آستین بالا زده و به اتفاق آنها سد راهرژیم گردند ؟ فقط می بایست این مبارزین توسط رژیم اعدام می‌شدند تا اینکه مخالفین خارج نشین به اتفاق رأی دهند که این شخص یا اشخاص با رژیم سرکاری نداشته اند ، در غیر اینصورت انگ همکاری با رژیم را نثار پیشانی آنهامینمودند، کسی که در داخل مبارزه میکند ، بخوبی میداند که هزینه مخالفتش سنگین و چه بسا به بهای جانش تمام خواهد شد، بنده هم که از کنار دریا درتعطیلات تابستانی دو ساعتی در جلسه “حزبی ام“ شرکت میکنم و هیچ خطری هممتوجه من نیست خود را مبارز میدانم، که مرا به یاد بیتی  از شعری معروفمیاندازد:

تیغ جلادان کج است و ابروی دلدار کج

هر دو خون ریزند، اما این کجا و آن کجا؟

بهر روی هموطنان گرامی، به نگاه من، همانطوری که تنی چند از مبارزین هم تاحال اشاره ای کوتاه ،مبنی بر اینکه یکنفر را از داخل ایران می بایست به عنوانمحور انتخاب کرده و به اتفاق نیرویی بسازیم و با آن حرکت کنیم تا شاید بتوانیم در نقطه عطفی و در بزنگاهی در مقابل رژیم بایستیم را در سطر برنامه قرار داده  تا آغازی برای پایان دادن به عمر این رژیم اسلامی باشد.

هموطنان، از نگاه من خانوم نسرین ستوده برای پرچمداری این حرکت و جنبشعلیه نابرابری و حقوق بشر در ایران، تا آزادی کامل وطنمان از بند این رژیم انسانستیز و ایران ستیز در جایگاهی قرار دارد که می‌تواند این رسالت را بر دوش کشد. در این راستا از تمامی مبارزین و مخالفین رژیم، که با این دیدگاه اگر موافقهستند استدعا دارم، بدون در نظر گرفتن هرگونه خط سیاسی و عدم ادعا و درخواست سهم شان در ایران آینده  بدون رژیم اسلامی(سرنوشت و آینده و نوعحکومت ایران فقط متعلق به مردم درون ‌ایران میباشد)، پا به میدان گذاشته و به تکمیل و بهتر نمودن این راهکار کمک کرده (نه با بدست گرفتن اختیار عمل) و اینحرکت را فراگیر نمایند تا یکبار برای همیشه، با پشتیبانی از خانوم نسرین ستوده که آلترناتیوی مورد اعتماد و قبول بسیارانی از مخالفین از راست تا چپ میباشدجمع شده و این پرچم مبارزه را به اتفاق و بدست ایشان برافراشته نماییم، بر اینباورم “ بی بی مریم بختیاری  و یا به قولی سردار مریم “ بار دیگر به یار ی مردمایران شتافته تا شاید نوید فرحبخش آزادی را به ایرانیان ارزانی دارد، نلسون مندلابا مقاومتش رژیم آرپاتاید را شکست ، نسرین ستوده هم با مقاومتش تا کنون رژیمرا به لرزه انداخته، با او آپارتاید اسلامی را خواهیم شکست.

این دلنوشته را با بیتی از شعر رفیقی شاعر، که با عشق برای نسرین سروده بهپایان میبرم: 

من ستودم  همه گلهای جهان را 

ندیدم اما همچو نسرین ستوده

گل خوش بو به باغی

ایران هرگز نخواهد مرد، پیروز باد شیر زنان وطنمان ایران.

داود احمدلو،  ۵ سپتامبر  ۲۰۲۰


یک نظر بنویسید

 

نظرات شما

بدون نظر